Van harte welkom op onze site. Wij zijn Jan en Gerrie Pols, groot liefhebbers van honden en de Saarlooswolfhond in het bijzonder. Wij fokken in huiselijke kring en volgens de regels van de AVLS (algemene vereniging van liefhebbers van Saarlooswolfhonden). Gezondheid en karakter staan bij ons voorop! Af en toe hebben wij een nestje. Op deze site kunt u meer lezen over het ras, onze eigen Saarlooswolfhonden en de nestplanning.

Nieuws

Wij verwachten half mei een nestje van Silva Amica's Amare Wyakin en Chumani's Ismael Kajos, bij interesse voor een pup kunt u contact opnemen!

woensdag 16 mei 2018

Mag ik u voorstellen....

We zijn inmiddels al weer een paar daagjes verder. Ik kan met een gerust hart zeggen dat het goed gaat hier. Moeder Wya heeft nog wat koorts, maar dat was de verwachting. Ze voelt zich wel goed, ze eet, drinkt, gaat af en toe naar buiten om haar ontlasting te doen en ze is een verschrikkelijk goede moeder. Beschermend maar niet te.... ze wast ze netjes, houdt alles keurig schoon. De pups groeien als kool.
Reutje 1 was 600 gram bij de geboorte, het teefje 550 en reutje 2, die te groot was voor de normale bevalling was maar liefst 620 gram. Flinke kids dus. Vandaag, op dag 5 zijn de gewichten alweer aanzienlijk hoger. Reutje 1: 820 gram, het teefje 800 gram en reutje 2: 810 gram (let wel, reutje 2 is een dag jonger dan de andere 2). Inmiddels hebben we ook de namen bedacht. Dit keer is het thema indianenstammen, bovendien worden de pups vernoemd, de reutjes naar papa en het teefje naar mama. Mag ik u voorstellen aan:

Silva Amica's Sköll Chetco
Reutje 2
 Silva Amica's Wyakin Cherokee
Teefje
 En Silva Amica's Kajos Consho
Reutje 1

Heftig weekendje.....

Het zal ook eens normaal gaan hier in huize Pols.... Tjonge, jonge,jonge wat hebben we enerverende dagen achter de rug. Vanaf vrijdag 11 mei was Wya heel onrustig en ik was er eigenlijk van overtuigd dat ze in de nacht van vrijdag op zaterdag zou gaan bevallen. Vanzelfsprekend bleef ik de hele nacht wakker. Maar hoewel ze wel onrustig was en veel aan het graven en hijgen, gebeurde er verder niets.... De volgende dag bleef ze maar onrustig en ik besloot om rustig bij haar in de kraamkamer te blijven die dag. En dat was maar goed ook, om half 3 begonnen de eerste persweeën. Ze deed het keurig en een klein half uurtje later was pupje nummer 1 geboren, een reutje en bepaald geen kleine jongen. Hij woog maar liefst 600 gram. Wya was een beetje in paniek toen hij eruit kwam en ik moest haar echt even kalmeren. Ik heb het vlies bij het koppie opengebroken en het koppie drooggewreven. Toen kreeg ze door wat er was gebeurd en nam het wassen en schoonlikken over. Ze beet netjes de navelstreng door en alles ging volgens het boekje. Nadat het pupje schoon was legde ik het bij haar buik en het zocht direct naar een tepel. Niet te geloven hoe mooi de natuur toch is. Wya was supertrots, dat was echt aan haar te zien.


Het werd 4 uur, en 5 uur en ik begon mij toch een beetje zorgen te maken. Maar om half 6 begonnen dan eindelijk de nieuwe weeën. Ik haalde het reutje even bij Wya weg en legde het in een kleine plastic bak, waar we een warmtedeken in hadden gelegd en in een hoekje van de werpkist hadden staan. Wya kon zo het pupje zien, het pupje bleef warm en Wya had de ruimte voor de volgende bevalling. Rond 6 uur werd het teefje geboren. Ditmaal wist Wya precies wat ze moest doen en wederom ging alles volgens het boekje. Het teefje was zeker ook niet klein, ze woog 550 gram. Toen ze schoon was, legde ik haar samen met haar broer bij de buik van Wya en beiden gingen gulzig op zoek naar een tepel.


Het werd 7 uur en 8 uur.... en 9 uur en ik begon mij ernstig zorgen te maken. Waar bleef pup nummer 3. Het was maar goed dat we een foto hadden laten maken, want als je Wya zo zag, zou je zweren dat dit het was....Maar ik wist beter, er moest er nog 1 komen. Om 10 uur in de avond, belde ik de dierenarts.... er zat nu 4 uur tussen. Maar volgens de dierenarts moest ik mij geen zorgen maken, dat kwam wel goed. Ze had de eerste 2 ook gekregen, dus volgens haar zou nummer 3 ook wel komen. Maar om 11 uur niks, om 12 uur niks... Het was inmiddels zondag geworden... om half 1 's nachts belde ik wederom de dierenarts... Ze bleef volhouden dat het best nog kon, er waren wel honden die er 20 uur tussen hadden... Zolang Wya geen persweeën had hoefde wij ons geen zorgen te maken. Zodra de weeën starten moet het wel binnen een uur geboren worden. Dus.... wachten.... de hele nacht zat ik naast de kist. Maar al wat er gebeurde, geen weeën. 's Morgens om 7 uur kwam Jan naar beneden, bijna boos dat ik hem niet had geroepen. Hij was ervan overtuigd dat het pupje er zou zijn. Toen hij hoorde dat het nog niet was geboren, belde hij de dierenarts. Hij vroeg niets, hij zei dat we over een half uur bij de praktijk zouden zijn en dat ze maar moest zorgen dat zij er ook was....
Inmiddels was ik aan het eind van mijn Latijn, ik was ervan overtuigd dat het pupje dood was. Wya lekte wat groene zooi en er had al zoveel tijd tussen gezeten. Eenmaal bij de praktijk werd een röntgenfoto en een echo gemaakt. Op de foto was te zien dat pup nr 3 nog helemaal niet was ingedaald en op de echo... wonder boven wonder was te zien dat het hartje gewoon nog prima werkte. Besloten werd om het nog heel even af te wachten... als Wya om 12 uur nog geen weeën zou hebben, zouden we bellen en vervolgens naar de kliniek gaan voor een keizersnee.
De weeën bleven uit en dus werd er aan de telefoon afgesproken dat de keizersnee om 2 uur 's middags zou plaatsvinden. Dezelfde dierenarts die begin vorig jaar bij Sara de keizersnee had uitgevoerd had dienst en zou deze operatie ook uitvoeren. Dat gaf ons veel rust, we hebben veel vertrouwen in haar. De operatie ging keurig, het was wel een zware operatie maar zeer vakkundig uitgevoerd. Een joekel van een pup van maar liefst 620 gram werd uit de baarmoeder gehaald. De baarmoeder was beschadigd en moest helaas verwijderd worden. Nu is het voor ons toch zo dat we met een teef die een keizersnee heeft gehad, niet meer fokken, maar het verwijderen van de baarmoeder breng toch altijd weer iets meer risico voor de moeder mee. Maar er was geen keus. Wyakin bleef netjes stabiel. Alles verliep keurig.




De nacht van zondag op maandag was wederom een nacht waarin ik niet zo veel slaap kreeg, hoewel ik inmiddels echt doodmoe was en wel korte momenten diep sliep, was ik tussendoor wel weer veel wakker. Wya liet de pups wel drinken maar keek er verder niet naar om. Ik moest aan de bak.... met een vochtig watje masseerde ik de buikjes zodat de pupjes hun urine en ontlasting kwijt konden. Wya kon nog amper lopen, ze waggelde met een dronkenmansgang om een plasje te doen. Ze wilde niet in de werpkist liggen, dus legde ik de pups bij haar aan, gewoon op de grond in de kraamkamer, daarna weer onder de warmtelamp in de werpkist. Ik was er maar druk mee. Maar tegen de ochtend begon Wya zich beter te voelen en ging ze in de werpkist liggen. Ook begon ze de pups zelf te wassen.... pff, het was een pak van mijn hart. Ze had nog koorts, maar dat was logisch, maar ze begon echt te moederen en dat was een heel fijn gezicht. En zo... konden we eindelijk een beetje ontspannen, eindelijk was alles goed. En we waren en zijn enorm dankbaar dat ondanks de moeilijke situatie, we zowel moeder als pupje 3 hebben kunnen redden. Nu breekt het grote genieten aan.....


vrijdag 4 mei 2018

1 plus 1 is 3

Nou, gisteren was het dan eindelijk zo ver. We mochten met Wya naar de dierenarts voor een röntgenfoto. Op de echo, eerder tijdens de dracht, had de dierenarts in ieder geval 2 vruchtjes gezien. Maar we hoopten natuurlijk dat het er meer zouden zijn. Twee pupjes blijft immers best een risico voor de bevalling. Je hoort nogal eens dat dan de persweeën niet goed op gang komen of dat de pups te groot zijn, zodat er een keizersnee nodig is. We wisten dit uit eigen ervaring, immers het tweede nest van Sara is ook middels keizersnee ter wereld gekomen. Dus we hielden onze vingers gekruist en gingen met Wya naar de dierenarts. We zouden om 09.00 uur kunnen, maar dat werd op het laatste moment afgebeld, wegens een spoedgeval. Dus om 11,.15 uur zaten we dan eindelijk daar....
Op de foto zijn 3 pups te zien, dus.... 1 plus 1 is 3 vandaag. Ik moet eerlijk bekennen dat ik had gedacht dat het er meer zouden zijn, aangezien ze best behoorlijk dik is, maar 3 is in ieder geval beter dan 2. Toch 50 % meer, tja het is maar hoe je ernaar kijkt.


Al met al, redelijk tevreden, reden wij weer naar huis. De rest van de dag hebben we rustig buiten in de tuin genoten van de zon en er leek geen vuiltje aan de lucht. Maar 's avonds kregen we de schrik van ons leven. Nadat Wyakin buiten was geweest om haar ontlasting te doen, leek het ineens of de weeën op gang kwamen. Wyakin gilde het uit en ze verloor ook echt een half kopje heldere vloeistof. Dat was paniek, want 55 dagen is echt nog een beetje te vroeg! Ik ben direct apart met haar gaan zitten (in de kraamkamer) en heb haar gekalmeerd. Toen ze rustiger werd, nam de drang om te persen ook af. De vulva, die behoorlijk vergroot was, kromp weer wat en alles kalmeerde. Behalve mijn eigen hart, dat tekeer ging als een beest, wat een schrik was dat.
We zouden vandaag naar Animal Event gaan, met Daentje en Grace, maar dat heb ik maar afgeblazen. Ik neem geen enkel risico meer en laat Wyakin vanaf nu geen seconde meer alleen, zelfs niet onder toezicht van een oppas. Dus werd het bed in de kraamkamer in orde gemaakt en heb ik heerlijk bij Wya in de kraamkamer geslapen. Tja, vanaf nu zijn Jan en ik weer tijdelijk gescheiden van tafel en bed, oh nee, aan tafel mag ik wel zitten, dus alleen van bed, hahahaha.
De nacht is gelukkig rustig verlopen. Er is behoorlijk wat beweging te zien in de buik, dus alles lijkt ook nog te leven... wat een opluchting. En nu maar hopen dat ze de kleine hummels nog even binnen weet te houden..... maar of dat nog een hele week gaat lukken? Ik ben benieuwd....




dinsdag 24 april 2018

De kraamkamer is af

Zo, er is hard gewerkt in huize Pols. Onze logeer/werkkamer is weer leeg gehaald, zodat de puppy kennel geplaatst kan worden. Eerst leggen we een stuk zeil, dat is anti-slip, zodat de pupjes niet uitglijden! Vervolgens de eerste drie kenneldelen, dan de werpkist erin, anders moeten we die over de kenneldelen heen tillen en hij is nogal zwaar.... Dan de rest van de kenneldelen. Een mooie kraamkamer van 2 bij 3 meter. Tot slot nog even de dooddruk stangen (ik vind dat altijd zo'n naar woord, maar ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven) bevestigen in de kist en de warmtelamp ophangen. Klaar is Kees.....oh nee, Jan natuurlijk. Wya is er wel blij mee, ze inspecteert alles keurig. Tja, in dit kamertje is ze zelf ook geboren.... wat gaat de tijd toch hard. Nu wordt Sara al oma en Wya al moeder....

het anti-slip zeil en de eerste kenneldelen en de werpkist staan

nu de rest van de kenneldelen nog monteren

ziet er strak uit toch?

tot slot nog de dooddruk stangen en de lamp en dan kan de inspectie door Wya 

dinsdag 17 april 2018

Trots op mijn 'cluppie'

Nee, geen blog over voetbal hoor, dat zal ik jullie besparen. Als ik spreek over mijn cluppie, dan heb ik het natuurlijk over de AVLS (Algemene Vereniging voor Liefhebbers Saarlooswolfhonden). Op zondag 15 april was de jaarlijkse ledenvergadering in Dogcenter te Kerkwijk. Maar voorafgaand aan deze vergadering waren er een aantal interessante lezingen en in de ochtend zijn de outcross honden gekeurd. Het was dus een behoorlijk druk programma. Maar wat heb ik genoten! Ten eerste was ik onder de indruk van de opkomst 's morgens. Veel mensen, veel honden en een geweldige sfeer. Als eerste werd Willow, onze enige husky outcross gekeurd, wat een prachtig hondje is dat geworden zeg! Ik ben eerlijk gezegd persoonlijk niet erg gecharmeerd van een husky, maar Willow is echt erg mooi!
Vervolgens waren de Zwitserse witte herder outcrossjes aan de beurt. En dat waren er aardig wat, maar liefst twee F2 nestjes! Er zaten exemplaren tussen die wat meer op de  witte herder leken en wat exemplaren die wat meer Saarloos kenmerken hadden. Het keuren duurde soms wat lang, dit had te maken met het feit dat het bij oudste F2 nestje van de Zwitserse witte herder ook echt ging om een aankeuring met de centrale vraag, met welke hondjes gaan we nu verder. Het jongste nest had de 9 maanden keuring. Maar alle mensen waren ontspannen en kletsten wat met elkaar, geen onvertogen woord over het lange wachten, althans, niet dat ik heb gehoord! Iedereen bleef geïnteresseerd naar de mooie puppen en jonge honden kijken.

Na de witte herders, waren de twee Podenco boys aan de beurt. Ik moet eerlijk toegeven dat die wel mijn favorietjes zijn hoor. Ik ben helemaal verliefd op die twee vrolijke rode jongens. Ibi heeft wel iets meer van de Saarloos in zich dan zijn broertje, maar ach, hoe dat in de toekomst uit zal pakken weet je nu toch nog niet.

En wat ook erg leuk was, was dat er ook twee hele jonge outcrossjes waren. Twee pupjes van de outcroos met het Elandhondje Nana. Zij hoefden niet gekeurd te worden, want dat was immers pas gedaan in Friesland. Maar wel erg leuk dat ze erbij waren!
Als voorzitter van de AVLS, maar ook als lid, ben ik ongelooflijk trots op ons cluppie en op de geweldige mensen die zich inzetten voor dit outcross project. Ik realiseer mij maar al te goed, hoeveel kritiek en, ja noem het maar gewoon bagger, zij soms over zich heen krijgen. Maar het behoud en de gezondheid van ons ras, maakt dat zij dit er allemaal voor over hebben! Chapeau voor deze kanjers!!! Dat mag toch echt eens even genoemd worden. De keuring liep dus iets uit, zoals gezegd (dat geeft niks hoor Jan Ebels, we hebben genoten!), dus daarna was het snel even een hapje eten in de kantine en dan weer door. En dan had ik nog geluk, een hapje eten was voor Esther v. Rijnstra helemaal niet weggelegd. Zij was in de pauze druk bezig met het afnemen van swabs bij hondjes voor  MyDogDNA, met assistentie van Francis, dank jullie wel dames!
Ook weer zoiets waar we trots op mogen zijn. Prachtig om te merken dat veel mensen het belang inzien en gebruik hebben gemaakt van de aanbieding via de AVLS. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is om zoveel mogelijk honden in die database te krijgen! Waarom? Tja, daar had je achter kunnen komen als je bij het middagprogramma van die dag aanwezig was. Want na de pauze hadden we twee lezingen, een van Marianne Stoop, waarin zij uitlegde wat het belang is van outcross en wat de druppelmethode inhoudt. En na Marianne mocht Esther weer haar verhaal vertellen over MyDogDNA. Een heldere uitleg over het belang van deze database en hoe je de resultaten kunt lezen. (Mocht iemand deze twee lezingen nog willen teruglezen, dan kan je dit via een mail aan de secretaris van de AVLS even vragen.) Tja, en toen, na nog een korte pauze gingen we over tot het wat saaiere deel van de dag, de ledenvergadering, ach ja, dat moet ook gebeuren. Na een lange maar prachtige dag, stapte ik weer in mijn auto en reed tevreden naar huis. Wat een mooie mensen en prachtige honden, wat een fijn cluppie.....

Wat een lieve mensen allemaal

Het is prachtig weer en terwijl Jan de kattenren met de bosmaaier aan het kortwieken is, sleep ik mijn laptop mee naar buiten en ga aan de tuintafel in het zonnetje zitten. Ik heb nog wat inhaalwerk te doen. Er wachten drie verhalen die nog opgetekend dienen te worden. Pfff, soms heb ik gewoon tijd te kort op een dag. Maar laten we beginnen met zaterdag 14 april. Vanaf het moment dat we hadden aangekondigd dat Wyakin gedekt zou gaan worden, kwamen de aanmeldingen van mensen binnen die graag een pupje zouden willen. De lijst groeide gestaag. Toen we eenmaal zeker wisten dat Wya gedekt was, heb ik de mensen allemaal benaderd. Sommigen haakten toch af, anderen waren nog altijd enthousiast en er kwamen ook nog wat nieuwe aanvragen binnen. Kortom, we zouden geen problemen hebben om de pups te plaatsen. Maar het gaat natuurlijk niet over een zak appelen, dus voordat mensen daadwerkelijk in aanmerking komen voor een pup, willen we ze eerst even persoonlijk ontmoeten. Een stel hadden we al ontmoet tijdens de AVLS wandeling aan het strand van Katwijk. Een leuk jong stel dat leek te weten waar ze aan zouden beginnen. Maar er waren nog aanmeldingen voor hen geweest en als iedereen geschikt is, houd ik toch maar de volgorde van aanmelden aan. Om de anderen ook te ontmoeten had ik een wandeling georganiseerd in de Loonse en Drunense Duinen. Een jong stel uit Oosterhout, een familie uit België, nog een stel en een jonge vrouw uit België hadden ook gereageerd en zij zouden naar de wandeling komen. Wyakin hadden we niet meegenomen, zij is echt enorm gestrest in de auto en we willen nu natuurlijk iedere stress vermijden. Sara, Daenerys en Grace mochten mee. Het weer was prachtig en de mensen zeker zo mooi. Gezellig, sympathiek, enige ervaring met honden en ze waren allen bereid om veel tijd en energie te steken in de verzorging en opvoeding van een pup. Na afloop gingen we nog even wat drinken op het terras, Sara lag natuurlijk direct, lief als altijd, onder de tafel. Daenerys liep bij iedereen langs om een aai en kroel te halen. Alleen Grace bleef wat om haar heen kijken, ze is nog jong en heeft nog veel te leren, maar ze deed het super. Uiteindelijk ging ze maar dicht tegen Sara aan liggen. Een geweldig geslaagde dag. Wat een luxe dat we zoveel fijne mensen hebben leren kennen die daadwerkelijk een pupje van Wyakin en Skoll willen. Nu maar hopen dat Wya ons niet in de steek laat en ik mensen moet gaan teleurstellen. Vooralsnog dus 5 geschikte huisjes en dan heb ik nog wat mensen op de lijst staan. Maar ik wacht nu eerst even de röntgenfoto af, voordat ik hen ook ga ontmoeten.






vrijdag 6 april 2018

Yes, het is raak!

Het waren 26 spannende dagen, waarin we zelf al wel het idee hadden dat Wya drachtig zou zijn. Maar met alle berichten de laatste tijd over teefjes die leeg bleven, durfde we er nog niet al te erg op te hopen. Maar vandaag mochten we dan eindelijk naar de dierenarts. Wya was wel wat nerveus in de wachtkamer, ze zocht steun bij haar rots in de branding, Jan. Eenmaal in de behandelkamer, liet ze zich rustig op de rug draaien en scheren. En ja hoor......De echo heeft het vastgesteld, Wyakin is zonder twijfel drachtig van Skoll! De dierenarts kon niet precies zeggen hoeveel, dat durft hij nooit te voorspellen. Maar om de hoeveelheid te achterhalen gaan we later tijdens de dracht nog een röntgenfoto laten maken. Voorlopig zijn we nu natuurlijk eerst in de zevende hemel omdat ze drachtig is.