Van harte welkom op onze site. Wij zijn Jan en Gerrie Pols, groot liefhebbers van honden en de Saarlooswolfhond in het bijzonder. Wij fokken in huiselijke kring en volgens de regels van de AVLS (algemene vereniging van liefhebbers van Saarlooswolfhonden). Gezondheid en karakter staan bij ons voorop! Af en toe hebben wij een nestje. Op deze site kunt u meer lezen over het ras, onze eigen Saarlooswolfhonden en de nestplanning.

Nieuws

Wij fokken op kleine schaal. GOED NIEUWS: Wij verwachten pups aan het eind van dit jaar!!!!!

woensdag 11 januari 2017

What's in a name...

De kleine schatten zijn vandaag precies 1 week oud. Een week vol emoties. Het begon enorm spannend, want Sara was nog niet uit de gevarenzone dus moesten we goed op haar letten. Maar alles ging gelukkig voorspoedig. Ze herstelde snel en goed. Ze lijkt geen last te hebben van haar wond en dat is toch best een grote snee op haar buikje. De pups krioelen er gewoon overheen en het maakt allemaal niet uit. Het ziet er ook goed uit, moet ik zeggen. Het heelt allemaal prachtig. Met de twee kleine hummels gaat het ook al zo goed. Zij groeien als kool. Tja, wat wil je als je zo'n melkbar maar met zijn tweeën hoef te delen. Beide pups hebben de magische grens van 1 kilo al gehaald. Ja, het zijn twee kleine beertjes.
En nu, na een week kunnen we nu ook de namen van de tweeling bekend maken. Er is goedkeuring van de RvB. Dus stellen wij met trost aan u voor:

           Silva Amica's Beloved Brenin      &      Silva Amica's Beautilful Bonne 


We beginnen met Brenin, zijn naam betekent koning in het Welsh, en een koning is het zeker met zijn mooie rode koningskleed. Beloved hoef ik denk ik niet uit te leggen, hij is een zeer geliefde koning, vandaar de naam Beloved Brenin. 

Bonne is vernoemd naar de dochter van Meike (eigenaresse van de vader van de pups). Bonne is natuurlijk ook niet zomaar een naam, vanuit het Frans is de vertaling Goed, en ja.... ze is niet alleen Goed, maar ook verschrikkelijk mooi. Vandaar de naam Beautiful Bonne. 

Welkom lieve Bonne en Brenin, wat ben ik dankbaar dat jullie er zijn......





vrijdag 6 januari 2017

Geluk

            Door ons leed, leren we ons geluk naar waarde te schatten.
                                                                                                            J. Dryden

Het is stil, heel stil. Het is niet donker, wel is het nacht. Het is niet donker omdat de warmtelamp brandt. Die brandt dag en nacht. Ik geniet van de stilte, natuurlijk kan ik niet slapen, niet vanwege het licht, hoewel dat ook niet erg helpt als je wilt slapen. Nee, ik kan niet slapen van geluk. Ik lig op mijn rug op het matras op de grond in de puppenren. Ik staar naar het plafond en rust. Net als ik een beetje begin weg te doezelen klinkt er een zacht gekreun. Ik geniet van het geluid. Het gekreun wordt een zacht gepiep en ik hoor ook wat gestommel. Ik draai me een kwart slag en kijk vertederd de werpkist in. Het puppenteefje is wakker geworden en probeert zich een weg te banen naar mama's tepel. Zodra ze die gevonden heeft begint ze te drinken. Klokkende, smakkende en kreunende geluidjes vullen de ruimte. Puppenreutje is ervan wakker geworden en begint ook aan zijn weg naar mama. Ik richt me iets op en help hem een handje. Sara kijkt mij dankbaar aan. Ik geniet van mijn uitzicht. De twee puppenkinders die met heerlijke geluidjes de melk naar binnen gulpen. Puppenreutje lijkt wel van goud, zo in het licht van de warmtelamp, het is een prachtig plaatje. Als ze hebben gedronken begint Sara aan de wasbeurt. Het zachte kreunen en piepen wordt nu wat heftiger, een beetje een protest want Saartje is bepaald niet zachtzinnig als ze de pupjes wast. Maar zij en ik delen het geheim van het moederschap. Soms is het niet leuk wat je doet, maar het is altijd in het belang van je kind. Wij mensen zeggen dan tegen de kinderen, het is voor je eigen bestwil. Na de wasbeurt kruipen de hummels lekker bij mama om te slapen. Puppenteefje ligt bij de staart, die als een warme sjaal om haar heen ligt en puppenreutje is tegen de voorpoot van mama aangekropen, veiligheid en geborgenheid. Het wordt weer rustig en ik draai mij weer op mijn rug. Ik ben dankbaar dat de 48 uur bijna zijn gepasseerd. Die 48 uur waren toch nog even spannend. Het zou zo maar kunnen dat Sara een fikse ontsteking zou krijgen. Maar het gevaar is nu bijna geweken. Sara doet het goed, nee, ze doet het geweldig! Haar temperatuur is 38.6, dat is prima. Ze houdt zichzelf goed schoon, dat is nodig want ze lekt nog wel wat bloed. Dat is normaal, dus niet verontrustend. Ze eet goed, drinkt goed en gaat drie maal daags even naar buiten voor een plasje en een grote boodschap. De rest van de tijd, wijkt ze niet van de zijde van de pups. De pups doen het ook goed. Het geboortegewicht van puppenreutje was 570 gram en van zijn zusje 690 gram. Inmiddels is dit voor het kleine kereltje 630 gram en voor zijn zus 730 gram. Ja, de kleine man is nu nog kleiner dan zijn zusje, maar reken maar dat hij haar gaat inhalen. Hij had een valse start. Als we iets later waren geweest met ingrijpen zou hij het niet gehaald hebben. Maar we waren op tijd.... gelukkig!
Terwijl ik daar op mijn bedje zo lig te denken, begint in de werpkist het gekreun weer opnieuw. Ik kan het niet laten en draai mij weer op mijn zij. Ik zie Sara wat onhandig gaan verliggen, ze doet het heel voorzichtig, bang om de pupjes te raken met haar poten. Ze draait zich zo dat haar buikje naar de pups toe wordt gekeerd. Ze maakt de weg naar de tepels beter bereikbaar. Wat is het toch een geweldige moeder. Zachtjes kriebel ik haar op haar kop. Ze draait nog iets verder, zodat ik haar op haar borst kan kriebelen, dat vindt ze heerlijk. Terwijl ik haar lekker tussen haar voorpoten kriebel, kruipen de twee belhamels naar de tepels en beginnen weer uit alle macht te sabbelen en soppen. Zo heerlijk, die geluidjes. Dit is puur genieten.... puur genieten, wat een intens geluk! Ja, het was even spannend allemaal en zwaar en moeilijk, voor ons, maar vooral voor Sara en ook voor de pups natuurlijk. Droog worden gewreven door mensen met harde handdoeken lijkt me toch minder fijn dan een fikse wasbeurt van de warme tong van mama. En ze moesten ook een behoorlijk tijdje geduld hebben voordat ze de eerste keer aan de melkbar konden liggen. Nee, het was voor ons allemaal zwaar. Maar het citaat aan het begin van dit stuk is waar... zo waar...
Wat een rijkdom als ik de werpkist in kijk, wat een rijkdom en geluk!




woensdag 4 januari 2017

Dankbaar

Ik dompel mij onder in het warme water. Heerlijk, even in een heet bad. Even alle stress van mij afspoelen. Terwijl ik in de weldaad van het warme water een beetje tot mijzelf kom, denk ik aan de afgelopen dag.
Sara liet ons lang wachten, erg lang, maar al die tijd bleef ik ervan overtuigd dat het goed zou komen. Gisteren, dinsdag 3 januari 2017 daalde haar temperatuur. Zie je wel, het gaat allemaal goedkomen, dacht ik nog. Om 17.00 uur was de temperatuur op zijn laagste punt. 36,6 graden. Dan zou de bevalling binnen 24 uur plaats moeten vinden. Ik gokte op de nacht van 3 op 4 januari. Maar niks, geen gehijg, geen onrust... gewoon rustig slapen. Sara dan welteverstaan, ik deed geen oog dicht. Tot een uur of 10 in de ochtend hield ik hoop, maar daarna brak ik. Tranen met tuiten huilde ik. Ik wist dat ik de dierenarts moest gaan bellen. Ze wilde dat we om half 2 zouden komen. Ik hield mij vast aan een sprankje hoop dat ze nog voor die tijd zou gaan beginnen. Kom op meisje, fluisterde ik in haar oor. Je kunt het, je hebt het al eens gedaan, we doen het samen, ik ben er voor je. Maar niks. Om 1 uur zonk de moed mij in de schoenen. Het was tijd om naar Dierenartspraktijk Doetinchem-Zeddam te gaan. Sara ging vol goede moed met ons mee in de auto. Maar bij de dierenarts werd ze erg onrustig. Daar had ze niet op gerekend. Als eerst werd er een echo gemaakt. Het hartje van één van de pupjes was duidelijk te zien. Maar de andere pup kregen we niet in beeld. Na nog even goed alles door te spreken over hoe het allemaal was verlopen, besloot dierenarts Rosemarijn in samenspraak met Margriet dat het toch echt tijd was voor een keizersnee. De tranen liepen weer over mijn wangen. Hoe leg je dit uit aan je hond? Je gaat slapen en als je wakker wordt zijn de pups er.... in een enge omgeving met enge mensen om je heen... Haar bolle verschrikte ogen keken mij hulpeloos aan. De narcose deed snel haar werk en Sara sliep binnen de kortste keren. Ooit heb ik bij een dierenarts gewerkt. Ik weet hoe dieren worden klaargemaakt voor een operatie, maar als je eigen hondenkind daar ligt.... Een brok beton in mijn maag. Ik hoorde de stem van de dierenarts. 'Zodra de pups eruit zijn, worden ze aan u gegeven en moet u ze afdrogen. Flink hard wrijven, dat is goed! En een drupje anti-narcose onder de tong. U moet bij het aanpakken de assistente niet aanraken, zij moet steriel blijven. De pups komen slapend ter wereld, vanwege de narcose. Daar moet u niet van schrikken, flink wrijven is goed.' Sara werd aan slangen en andere toeters en bellen gelegd en voor we het wisten was de dierenarts al aan het snijden. Het bleken flinke pups. Ik kreeg het teefje en Jan het reutje en wij wreven of ons leven ervan afhing. De druppels bij beide onder de tong en... na een paar minuten wrijven begon er leven in te komen. Een zucht van verlichting. Het reutje leek wel groen, nieuwe kleur Saarloos, maar bleek bosbruin te zijn. De groene kleur kwam van het vruchtwater dat al behoorlijk aan het verkleuren was. We hadden geen uur later moeten zijn, anders hadden de pups het niet gered, hoorde we de dierenarts zeggen. Ondertussen was zij druk bezig met het dichtmaken van Saartje. Toen de pups droog waren, gingen ze in de bak met het warmtedekentje. Nu kon ik mij op Sara richten, wat had ik met haar te doen. Ze lag daar zo hulpeloos. Het duurde even voor ze weer helemaal goed bij was, maar toen konden we gelukkig naar huis. In de auto op de terugweg houd ik Sara stevig vast en fluister keer op keer dat alles goed gaat komen. Uit het krat waar de pupjes in liggen, komt een hevig gepiep. Autorijden is nu al niet leuk! Als ik mijn hand in het krat steek, is het direct stil... Wauw, ze voelen zich nu al veilig bij mijn geur....zo bijzonder!
Inmiddels ben ik het bad uit en zit ik in mijn pyjama in de kraamkamer. Sara ligt te slapen en de twee kleintjes liggen ook in dromenland. Dankbaar kijk ik naar het drietal. In mijn hoofd gaat het verhaal verder...
Eenmaal thuis is Sara blij dat ze de werpkist in mag, dit is bekend terrein, hier is ze veilig. Voorzichtig leg ik de pups bij haar. Ze kruipen direct richting tepels en beginnen gulzig te drinken. Niet te geloven, hoe de natuur dit direct oppakt. Sara laat het gebeuren. Ze is niet positief of negatief, ze reageert helemaal niet. Ze is nog veel te veel met zichzelf bezig en dat mag, dat snappen we. De dierenarts belt nog even om te vragen hoe het met haar gaat. Volgens haar hoeven we pas morgen te verwachten dat Sara interesse gaat tonen in de pups en gaat likken en wassen. Maar ze heeft het mis. Rond een uur of zeven in de avond krijgen beide pups een flinke wasbeurt van mams. Ik sta versteld, wat een kanjer is ze toch. Ongelooflijk, na alles wat ze heeft meegemaakt, toch de pups al verzorgen. Wat is ze toch een supermoedertje. De pups maken kreunen en piepen onder haar gelik en ik geniet van het tafereeltje. Ik weet dat het goed gaat komen. Maar ik weet ook dat Saartje zelf nog niet uit de gevarenzone is. Het is een pittige operatie en het vruchtwater was al flink groen, dit kan ervoor zorgen dat er allerlei ontstekingen gaan ontstaan. Voorlopig is het dus nog flink opletten geblazen. Maar we zijn voorzichtig positief. Ze drinken en liggen daarna vredig te slapen bij mams en als het nodig is, krijgen ze een wasbeurt. Hoe mooi, hoe mooi.....Daar is maar één woord voor.... Dankbaar!

En in het bijzonder grote dank aan het team van Sterkliniek Doetinchem Zeddam! Door jullie doortastend en vakkundig ingrijpen hebben we niet alleen Sara kunnen redden, maar ook haar twee prachtige pupjes!





video

dinsdag 27 december 2016

Intens moment

Het is tweede kerstdag, al vroeg ga ik mijn bed uit. Boven ligt Jan nog lekker te slapen. Ook Kevin en Renske, die afgelopen nacht zijn blijven logeren, liggen nog heerlijk de dromen. Als ik beneden ben, ga ik eerst even met de honden naar buiten. Daarna... tja, wat eigenlijk? Ik vraag me af waarom ik al zo vroeg mijn bed uit ben gegaan. Nog even wennen aan het idee dat het vakantie is? Ik besluit dat ik nog even lekker met een deken op de bank ga liggen. Moos kruipt direct bij mij op de bank, lekker onder de deken. En Wya neemt het er ook van. Zo groot als ze is, ze blijft een schoothondje. Dus zij kruipt boven op mij. Pff, dat ligt lekker, zo'n tientonnertje boven op je. Kira en Daentje kruipen samen op de andere bank. En Sara? Zij komt eens bij me staan en geeft me een dikke lik op mijn gezicht. Dan gaat ze op de grond voor de bank liggen. Mijn rechterarm heb ik om Wya heen geslagen en mijn linkerarm laat ik naar beneden hangen. Ik kan dan lekker over het buikje van Sara kriebelen. Die geniet van de aandacht en draait zich op haar rug, zoals Saarloosjes dat zo heerlijk kunnen. Ik laat mijn hand rusten op haar buik. Een paar minuutjes ligt mijn hand daar stil. Dan ineens voel ik het. Eerst denk ik nog dat ik het me misschien heb verbeeld, maar dan voel ik het nog een keer en weer en weer. Tjonge wat een drukte. Kleine schopjes tegen mijn hand. Een heerlijk intens moment, de pups voelen bewegen op tweede kerstdag. Ik geniet.....

vrijdag 23 december 2016

Een tweeling

Tja, het is natuurlijk niet zo spannend als de echo, maar toch.... Vandaag mochten we met Sara naar de dierenarts voor een foto. Op de echo was al duidelijk dat ze drachtig was, maar daar kan je eigenlijk nooit goed zien om hoeveel pupjes het gaat. Op de foto is dat wel duidelijk. Dus al met al nog best een spannend bezoekje aan de dierenarts vandaag. Sara vond het heerlijk dat ze mee mocht, maar toen ze zag dat we bij de dierenarts waren, vond ze het toch wat minder leuk. Maar braaf als ze is, ging ze rustig mee naar binnen en kroop zoals gewoonlijk onder de stoelen. Samen met Maarten (de dierenarts) tilde ik haar op de tafel en ze bleef prachtig stil liggen. Alsof ze het wist. Het was binnen een paar seconden voor elkaar.
Toen de foto op het scherm verscheen, zag ik het direct. En hoewel we natuurlijk gewoon enorm blij zijn dat ze drachtig is, was er toch even een klein gevoel van teleurstelling. Ik zeg het eerlijk, wij hadden toch een beetje gehoopt dat het er een stuk of vier zouden zijn. Maar de foto is duidelijk, het zijn er twee. Net als haar vorige nestje. Het was even slikken, maar het belangrijkste is nu natuurlijk dat de bevalling goed gaat en dat ons moedertje twee mooie gezonde pups op de wereld zet.
De kraamkamer is helemaal gereed, er hangt een mooie nieuwe lamp boven de werpkist en het matras voor mij staat al klaar. Na de kerst ga ik de nachten weer beneden slapen, samen met Saartje in de kraamkamer. Ik ben benieuwd wanneer het gaat gebeuren. Wij zijn er klaar voor.




zondag 11 december 2016

Knutselen aan de kraamkamer

Wat een druk weekend was dit zeg. Op zaterdag stonden Jan en ik met Daenerys op de Winner-Hond 2016 en zondag zijn we druk aan het klussen geweest. Bij het vorige nest van Sara hadden we een werpkist geleend, maar nu wilden we er zelf een in elkaar knutselen. Dus het was een zondag van zagen, boren en schroeven. Maar dan heb je ook wat. Wij zijn er blij mee en .... we kunnen het mis hebben, maar volgens ons is Saartje er ook erg groots mee. Het was grappig, toen we het zwarte noppenzeil hadden neergelegd ging ze er pontificaal op liggen alsof ze wilde zeggen: "Hè, hè, gaan jullie eindelijk eens aan de kraamkamer beginnen?" Toen de kist klaar was, kroop ze er direct in. Dan weer eruit en overal even goed snuffelen en weer erin. De andere hondjes kwamen natuurlijk ook eens kijken. Kijken, dat mochten ze wel, maar als er één probeerde om ook in de kist te kruipen, liet Sara een zacht maar duidelijk gegrom horen. Het is duidelijk. Sara heeft de kist al opgeëist. Hij is nog niet helemaal klaar, want er moeten nog stangen in, tegen het dooddrukken. Maar ach, dat komt volgend weekend wel. Sara's buikje begint ook al behoorlijk rond te worden. Ja, zo langzamerhand, gaat het allemaal steeds echter worden.

Work in progress

Ja, ligt best lekker

Begint er al op te lijken

Ik val bijna in slaap

Kijken mag, maar.... 

als jullie er maar niet in komen

Lig je lekker Saartje?

woensdag 30 november 2016

Vol verwachting ....kloppen de hartjes

In deze Sinterklaastijd hoor je het overal, "vol verwachting klopt ons hart". En natuurlijk is dat bij ons ook zo. Maar niet vanwege Sinterklaas. Nee, onze harten zijn vol verwachting voor de echo. Zal Sara drachtig zijn? Gisteren was het dan zo ver, wij mochten eindelijk naar de dierenarts voor de echo. Sara ging enthousiast met ons mee, maar toen ze zag dat ze bij de dierenarts was, werd ze iets minder enthousiast. Tja, ze heeft er ook wel wat nare herinneringen liggen de laatste tijd. De laatste keer was het voor het progesteron prikken, dat was op zich maar een kleine ingreep, maar leuk is anders en dan hebben we het nog niet eens over de knie- en kaak operaties.
Maar toch liep ze stoer met ons mee. In de wachtkamer mocht ze eerst op de weegschaal. 31,8 kilo, ja dat is toch iets zwaarder dan normaal. Zou het dan echt zo zijn?
De dierenarts begon met het wegscheren van een stukje vacht. Niet teveel, gewoon maar aan één kant. En toen de gel op het staafje, dat zorgde voor een flinke ruis op het scherm. Daarna begon het zoeken, maar dat duurde niet lang. Vol verwachting stonden we voor het schermpje. Al snel zag de dierenarts wat ik ook zag.... in ieder geval is ze drachtig! En ook wel zeker van meer dan één pupje, maar echt een aantal zeggen, dat durfde de dierenarts niet. En eerlijk is eerlijk, dat is ook razend moeilijk. Maar het zien van die kleine hartjes die zo hun best doen om te kloppen... tja dat geeft ineens een hele andere lading aan het Sinterklaasliedje. Een mooier cadeau dan dit konden we ons niet wensen.

We kunnen dus met grote dankbaarheid zeggen dat kennel Silva Amica rond 29 december 2016 een nestje verwacht van:

                                               Zohey Zandra Zenit Bastaja en Kaelan Emrys van de Zevenhuizerplas